psychiatra warszawa
psychiatra warszawa – psychoterapia warszawa

Posts Tagged ‘integracja sensoryczna’

Sposoby badania pamięci wzrokowej

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Są też różne sposoby badania pamięci wzrokowej. łącznie i następnie polecamy narysować z pamięci. W prawidłowych warunkach zadanie to nie nastręcza żadnych trudności. Zdolność kombinowania badać możemy w rozmaity sposób. Działania rachunkowe zawodzą, jeśli ograniczamy się tylko do pytań pamięciowych, np. tabliczki mnożenia. Natomiast tam, gdzie potrzebna jest samodzielność myślenia, może nieporadność badanego wyjść w pełni na jaw. Zdolność myślenia, rozgraniczania pojęć i operowania nimi można badać, polecając choremu uchwycić podobieństwo lub różnicę między dwoma przedmiotami lub pojęciami. Np. podobieństwo między drewnem i węglem, jabłkiem i gruszką, wróblem, krową i wężem, albo co jest wspólnego między książką, nauczycielem i gazetą. Pytamy o różnicę między stawem i rzeką, schodami         i drabiną, dzieckiem i karłem, pomyłką i kłamstwem, pożyczeniem i darowaniem itd. Można też kazać określać znaczenie, czyli definiować,      np. co to jest jabłko, słonina, dzwonnica, miedź, brzeg, balast, hazard, groźba, sprawiedliwość itd. Badany musi znajdować się w odpowiednim nastroju. Złe odpowiedzi wynikają często z powodu osłupienia egzaminacyjnego, jeżeli zbyt obcesowo badanemu zadajemy pytania. Rozmowę należy zaczynać od tematów obojętnych, zapytać badanego o samopoczucie, o jego sprawy osobiste lub rodzinne. Powinno się skłonić badanego, aby coś o sobie swobodnie opowiedział i stopniowo, niespostrzeżenie należy przejść do zadawania mu pytań. Zamiast zadawać mu pytania wprost z zakresu wiadomości szkolnych, lepiej spytać go wprzód, jak mu szło w szkole i które przedmioty najbardziej lubił. [hasła pokrewne: autyzm terapia, integracja sensoryczna, osrodek leczenia uzaleznien ]

Comments Off

Posts Tagged ‘integracja sensoryczna’

Sposoby badania pamięci wzrokowej

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Gdy badany opowiada, zwracać trzeba uwagę nie na ilość wiadomości pamięciowych, lecz na sposób ich użytkowania, np. czy gubi się w szczegółach tracąc wątek, czy posługuje się wykutymi na pamięć frazesami, czy w osądach swoich jest samodzielny, czy rozgranicza to, co ważne od tego, co nieważne, czy używane pojęcia są ostro od siebie odgraniczone, czy rozumie on pojęcia, które przytacza, czy opowiada rozwlekle, czy umie się streszczać. Głuptacy opisują szczegóły nieistotne, trzymają się tego, co zmysłowe i konkretne, nie są zdolni uchwycić związku przyczynowego między dwoma wydarzeniami lub związku logicznego między przesłankami i wnioskiem. W działaniach rachunkowych ograniczeni umysłowo mogą dawać sobie nieźle radę, gdy zadajemy im pytania z życia codziennego, np. ceny towarów, które sami zakupują, wartość pieniędzy obiegowych, obliczanie przy grze w karty, natomiast zawodzą, gdy dajemy im zadanie teoretyczne. Rzadziej rzecz się ma odwrotnie, tj. badany biegle przy tacza wyuczone w szkole teoretyczne formułki, natomiast zawodzi zupełnie, gdy każemy mu zrobić z tej wiedzy pamięciowej praktyczny użytek na przykładzie konkretnym. Przy działaniach rachunkowych należy postępować od zadań najłatwiej szych stopniowo do coraz trudniejszych, a więc najpierw liczenie monet, dodawanie, odejmowanie, mnożenie, później dzielenie, wreszcie ułamki itd . Dobrze jest przysłuchać się, jak badany czyta. Można przy tym spostrzec żakowski sposób czytania, utykanie przy trudniejszych wyrazach, niezrozumienie treści itd. Często popełnia się ten błąd, że daje się badanemu do rozwiązania testy, których i zdrowy człowiek nie potrafi rozwiązać i wnosi się z jego niewiedzy o ubytkach intelektualnych. Daleko ważniejsza jest ocena sposobu jego odpowiadania; np. czy widzi on sam, że nie rozumie o czym mówi, w jaki sposób pokrywa swoją niewiedzę, w jaki sposób stara się wybrnąć    z trudności itd. Jeszcze przed badaniem ustnym badany powinien napisać życiorys, którego forma i treść mają duże znaczenie dla oceny sprawności intelektualnej. Można też życiorys kazać powiedzieć. Poznamy wówczas nie tylko stopień jego wykształcenia, ale też zasób jego skojarzeń, po radność życiową, zdolność wysławiania się. Przy opisie prostych obrazków zwracamy uwagę na. to, czy potrafi on uchwycić różnicę między przedmiotami pojąć przedstawioną na obrazku sytuację, lub czy spostrzega tylko szczegóły, czy też potrafi objąć pewną całość. Przy badaniu pojęć abstrakcyjnych trzeba postępować bardzo ostrożnie, gdyż i zdrowi ludzie nie zawsze potrafią jasno podać definicję takich pojęć, jak praca, ubóstwo, radość, pokój, piękno, odwaga, państwo, wyzwolenie itd. Można z badanym podjąć rozmowę na życiowe tematy     z zakresu jego, zainteresowań. Jak ocenia on swoje położenie, np: jak ustosunkowuje się do popełnionego przestępstwa, dlaczego go tutaj umieszczono, co ma na swoje usprawiedliwienie, jakie ma plany na najbliższą przyszłość, czy rozporządza odpowiednimi pojęciami moralnymi, czy zna się głębiej na wykonywanym przez siebie zawodzie, np. skąd się bierze mąka, skąd się biorą materiały w zakresie przemysłu lub rękodzieła, z którego żyje . Wyjaśnienia, których nam badany udziela, rzucają światło na sprawność umysłową i sylwetkę charakterologiczną osobnika. [więcej w: autyzm terapia, integracja sensoryczna, osrodek leczenia uzaleznien ]

Comments Off

« Previous Entries