Posts Tagged ‘domowe sposoby na trądzik’

OGNISKOWE ZABURZENIA DZIALANIA (APRAKSJE) O

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

OGNISKOWE ZABURZENIA DZIAŁANIA (APRAKSJE) O aprakcji mówimy wówczas, gdy chory zleconą mu czynność wykonuje ile, chociaż nie ma porażeń, niedowładów ani niezborności i chociaż zadanie pojął. Chory nie potrafi np. włożyć poszczególnych części odzieży, zapalić sobie zapałką papierosa itd. Chory nie może wykońać złożonych czynności celowych, których się wyuczył. Czasem upośledzone są tylko niektóre rodzaje czynności, np. chory nie może – wykonać pewnego ruchu z pamięci, bez odpowiedniego przedmiotu, na niby, chociaż zdolny jest ten ruch wykonać widząc lub doty- kając ten przedmiot. Chory zamierzony ruch wykonuje w wypaczony sposób (apraxia ideokinetica). Czasem chory nie może wykonać prostych, dobrze mu znanych czynności, np. zagwizdać, prztyknąć itd. (apraxia innervatoria) albo też zatraca zdolność planowania złożonych czynności ruchowych (apraxia idea- toria). Jeżeli upośledzona jest zdolność tworzenia złożonych postaci wzrokowo- przestrzennych, np. z klocków, zapałek lub rysunkowo, to mówimy o apraksji twórczej (apraxia constructiva). Jeżeli chodzi o umiejscowienie, to u praworęcznych przy działaniach celo- wych góruje lewa półkula. Przy porażeniach prawostronnych pojawia się aprak- sja w lewym, nie porażonym ramieniu. U praworęcznych celowe działanie za- leży od lewego płata ciemieniowego poza analizatorem ruchów ramienia, po jego uszkodzeniu pojawia się apraksja ideokinetyczna. Duże znaczenie ma też czuciowy analizator ramienia, po jego wypadnięciu występuje apraksja inner- wacyjna. Apraksja ideacyjna i twórcza zależą od uszkodzenia okolicy ciemie- niowo-potylicznej. Brak dowodów na potwierdzenie hipotezy Kleista, że wy- padnięcie czynności tylnej części płata ciemieniowego ma być odpowiedzialne za bezruch lub zubożenie ruchowe typu kataleptycznego (akinesis parietalis). Blisko apraksji stoją zaburzenia zdolności rysunkowych (dyspinxia). Tutaj za- liczyć trzeba objawy określane nazwą closing-in. Polega to na tym, że chory nie potrafi skopiować naj prostszych figur geometrycznych. N a przykład na po- lecenie dorysowania trzeciego boku trójkąta kreśli wypukłą krzywą. Jeśli na kratce ma narysować przekątną, to jedzie ołówkiem wzdłuż boków kwadratu itd. (Vereecken 1958). Objawy te występują zarówno przy odtwarzaniu figur z pamięci, jak i przy oglądzie wzoru. [patrz też: , wkładki sfp, domowe sposoby na trądzik, olejek cbd ]

Comments Off

Posts Tagged ‘domowe sposoby na trądzik’

OGNISKOWE ZABURZENIA DZIALANIA (APRAKSJE) O

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

SZCZEGOLNE ZNACZENIE WYWIADÓW W PSYCHIATRII Gdy zestawimy dane wywiadu, uzyskanego od otoczenia, z wypowiedziami chorego i własnymi spostrzeżeniami, poczynionymi w czasie badania, uzyskamy już pewien zarys obrazu klinicznego. Nie byłby on należycie uporządkowany, gdybyśmy stwierdzonych faktów nie ułożyli chronologicznie. Kiedy i w jakich okolicznościach powstały pierwsze zwiastuny choroby? Często okaże się, że choroba zaczęła się znacznie wcześniej niż otoczenie sądzi, lub że już dawniej chory miewał podobne objawy chorobowe. Gdy zestawimy każdorazowe poja- wienie się objawów w życiu chorego z odpowiednimi okolicznościami życio-. wymi, często uda nam się ustalić pewną zależność objawów od wpływów śro- dowiskowych. Mogły to być ciosy życiowe, urazy psychiczne, trudności zawo- dowe, powikłania życia małżeńskiego itd. Im szerzej sięgniemy w naszych wywiadach do warunków środowiskowych, tym łatwiej uchwycimy związki przyczynowe między chorobą i ujemnymi wpływami zewnętrznymi. Ale nawet w tych przypadkach, gdzie wpływy zewnętrzne były raczej na dalszym planie, ważną jest rzeczą prześledzenie rozwoju choroby w porządku chronologicznym. Przy dłuższej obserwacji zestawiamy wiadomości, zdobyte o rozwoju choroby, uzyskując wgląd w epigenezę przypadku. Przy jednorazowym badaniu udaje się to co najwyżej w ogólnym zarysie, dorywczo, tymczasowo. W psychiatrii, jak w żadnej innej dziedzinie, ogromną, niezastąpioną rolę odgrywają wywiady przedmiotowe. Tylko dobrze, i szczegółowo zebrane wy- wiady umożliwiają nam wgląd w powstanie i rozwój choroby psychicznej. Choroba jest procesem dynamicznym. Status praesens jest przekrojem. Na pod-: stawie danych wywiadu potrafimy odtworzyć sobie dynamikę rozwojową i etioepigenezę choroby. Jeżeli odtwarzamy sobie chronologię rozwoju choroby, to najpierw rozważamy naj starszą warstwę epigenetyczną, mianowicie podłoże dziedziczno-konstytucyjne i typologię osobniczą. Następnie dążymy do usta- lenia podłoża etiologicznego choroby, które z wyjątkiem wchodzących tu w grę czynników reaktywnych bywa z zasady natury organicznej. Wreszcie dopiero na tym podwójnym podłożu występuje czynnościowy zespół psychotyczny lub nerwicowy, stwierdzany aktualnie. Taki jest bieg rzeczy w przyrodzie. Natomi1ast względy dydaktyczne nakazują trzymać się w opisie porządku wprost odwrotnego, tego samego mianowicie, którego trzyma się lekarz w prak- tyce, któremu najpierw rzucają się w oczy objawy chorobowe, następnie w umyśle lekarza objawy te wiążą się w pewne zespoły objawowe, potem do- piero zespoły te ulegają podporządkowaniu odpowiednim czynnikom I etiolo- gicznym, które tworzą warstwę podstawową, aż wreszcie na samym końcu, gdy już ustalono z pewnością lub hipotetycznie jednostkę nozologiczną, pró- bujemy ustalić naj starsze uwarunkowanie stwierdzonych zjawisk psychopato- logicznych, mianowicie uwarunkowanie typologiczne lub konstytucyjno-dzie- dziczne. Nasze postępowanie rozpoznawcze biegnie więc od symptomatologii poprzez syndromologię ku nozologii i kończy swój bieg na typologii. [patrz też: , domowe sposoby na trądzik, stomatologia Kraków, deratyzacja warszawa ]

Comments Off